خلاصه:
فروغ در نوجوانی سرودن شعر را شروع کرد؛ بیشتر غزل و دوبیتی های عاشقانه می نوشت. او همیشه به دنبال زبان خاص خود در شعر بود؛ ناگهان با چاپ اولین مجموعه ی شعرش که «اسیر» نام داشت صدای زنانه ای در ادبیات ایران شنیده شد. اما بسیاری از منتقدین شعرش را احساسات زودگذر یک دختر کم تجربه شمردند. مردم نیز شعرهایش را حرف های بی پروای زنی جوان قلمداد کردند...